Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Στρατής Τσίρκας: "Τέχνη είναι να δείξεις ζωή, ζωντανούς ανθρώπους"


Η μετάφραση του "Μικρού Πρίγκιπα" και οι "Ακυβέρνητες Πολιτείες" ήταν η πρώτη επαφή με τον κόσμο του Στρατή Τσίρκα.


Ο Τσίρκας
"ζει πάνω σ'ένα ηφαίστειο, οπότε αναγκαστικά αυτό που γράφει είναι ηφαιστειώδες".


Δείτε τη μεταφορά του έργου στην τηλεόραση, στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ.


Αφιερώματα και κάποια "λόγια" για αυτόν: Ως3 - Λέξημα - Καθημερινή - ΑΠΕ-ΜΠΕ.



Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από το θάνατό του και του χρόνου 100 χρόνια από τη γέννησή του. To
EKEBI τον τιμά με ποικίλες εκδηλώσεις και με τη λογοτεχνική (ιστο)σελίδα, η οποία περιλαμβάνει χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία, κριτικές και τη Βιβλιοθήκη Τσίρκα.


Δείτε και ένα όμορφο περιεκτικό collage από την
ofisofi.



«Γεροσόλυμα, Κάιρο, Αλεξάνδρεια… Μέσα στις μεγάλες πολιτείες της Ανατολής τριγυρνάμε, δίνουμε ραντεβού, ξαναχωρίζουμε, κι από πάνω μας το ίδιο φεγγάρι· μας κυνηγάει σαν να μας μάχεται».



ΕΝΑΣ ΒΡΑΧΟΣ

Ένας βράχος κει πέρα με λίγα μάρμαρα κι όμως… Χρόνια και χρόνια τώρα, οι άνθρωποι που ζουν εδώ κι ανάμεσα στους άλλους λόφους γύρω τριγύρω, ίσαμε πέρα στις αμμουδιές του κόλπου, δεν έπαψαν να δίνουν χρυσούς κανόνες, μέτρα φωτεινά και πεντακάθαρα.
«Να, μωρέ τσίμπληδες, πώς ζουν! Με λογικό και λευτεριά· δηλαδή με κανόνες. Κανόνες χρυσούς, κανόνες ζυγιασμένους. Στ’ ανάστημα τ’ ανθρώπου».
Πόλη με τους ανθρώπους πο ’χουνε τ’ ανάστημα του ανθρώπου. Στο μπόι μιας μυρτιάς. Στο μάκρος μιας σκάφης όπου ζυμώνουν το ψωμί. Στο ύψος πο ’χουνε τα κλήματα με τα σταφύλια.
Ποιος είδε το λαό, που ζει κάτω απ’ το βράχο με τα μάρμαρα, ν’ αντιπαλεύει με βαρβάρους, με μιξοβαρβάρους, με νεοβαρβάρους, με δουκάτα, με βασίλεια, μ’ αυτοκρατορίες, για ένα «τίποτα», για μιας τρίχας σκύψιμο του κεφαλιού – μιας τρίχας! Ποιος είδε και δε θάμαξε;
Ούτε ψωμί, που είν’ η ζωή, ούτε κρασί, που είναι τ’ όνειρο. Μόνο ένα φυλλαράκι από τη μυρτιά να μασουλίζουν, με τη στυφή τη γέψη στο στόμα, με τη στυφή την έκφραση στο πρόσωπο, σα να λένε: «Τ’ ανθρώπου τ’ ανάστημα και τίποτ’ άλλο. Την ανθρωπιά μας».
Το χρώμα των ματιών τους να γυρνά προς το μενεξελί κι οι κίνησες των χεριών τους να γίνουνται αργές και γεμάτες σα να χαϊδεύουν αρχαία μάρμαρα. Κι αυτοί οι ζωηροί, αυτοί οι μελαχρινοί, αυτοί οι φωνακλάδες άνθρωποι, να μερώνουν ξαφνικά και με μιαν ήσυχη αποφασιστικότη να λεν: «Εδώ θα πεθάνουμε». Σα να λεν: «Εδώ θα φυτέψουμε».
Και να πεθαίνουν. Όχι για το ψωμί, όχι για το κρασί, μα για τ’ ανάστημα του ανθρώπου. Για τις μυρτιές.
«Εδώ θα φυτέψουμε το δέντρο, για να πάρεις μέτρα χρυσά, ζάβαλε κόσμε. Δίχως αυτά ζωή δε νογέται!» Πάνω στο βράχο, πάνω στα μάρμαρα!
Και θα περάσουν τα χρόνια. Και τότε οι άνθρωποι, ανοιχτομάτηδες, ανοιχτοχέρηδες, ανοιχτόκαρδοι, θα λεν: «Ετούτος εδώ ο λαός, στον ίσκιο αυτού του βράχου με τα μάρμαρα, είναι που μας έδωσε τα μέτρα τα χρυσά, στ’ ανάστημα του ανθρώπου. Δηλαδή τη λευτεριά!»
Θα λεν και θα γέρνουν λαφριά το κεφάλι, μια τρίχα, – όχι! ούτε μια τρίχα – πάνω απ’ τους τάφους, που άγρυπνες θα φυλάγουν, ορθές, στ’ ανάστημα του ανθρώπου, οι μυρτιές.

Αλεξάνδρεια, Γενάρης 1946
(www.sarantakos.com)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

 

**********

* LOGIN *

**********

*** Υπεύθυνη ιστοσελίδας: Σταματία Λ.Μ. Σταμάτη
H DreamTeamk δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο των άλλων -πέραν των σελίδων της υπευθύνου καθηγήτριας- δικτυακών τόπων, για τoυς οποίους υπάρχει υπερσύνδεση ***

click for free hit counter
click for free hit counter